Deadalus en Icarus
" Nauwelijks was de knaap nabij de zon gekomen of het was werd week door de felheid van haar stralen, en eer Icarus het gewaar werd, had de samenvoeging van de veren losgelaten en faldderden zij weg door de lucht. Nog een ogenblik kon de jongen zich zwevend houden, toen grepen zijn blote armen in de ruimte....zij vonden geen steun meer en Icarus stortte onverbiddelijk in de diepte. Het ongeluk was zo snel in zijn werg gegaan dat hij zelfs geen tijd meer had om een kreet uit te stoten.Toen Daedalus omlaag keek, kon hij tot zijn ontsteltenis niets meer van zijn zoon ontdekken. De golven hadden hem reeds verslonden . ' Icarus, Icarus! ' kreet de ongelukkige vader in zijn vertwijfeling, ' waar, waar moet ik je zoeken? ' Terwijl hij nog steeds in de diepte staarde, ontdekte hij enkele veren die eenzaam op het water dreven. Met een hart vol droefheid vloog Daedalus aan land."